خبرنگاران دست نیافتنی

به گزارش وبلاگ مسافرت، از میان جوانان اشراف زاده ای که در موج مهاجرت برای تحصیل در سال های پس از جنگ جهانی دوم به غرب (پاریس و نیویورک) رفتند و سال هایی را به آزمون و خطا گذراندند و چیزهایی آموختند و به ایران برگشتند، تنها یکی منیر فرمانفرماییان شد.

خبرنگاران دست نیافتنی

از میان همه آن ها که پس از تغییر رشته های گوناگون پایان از هنر سردآوردند و بعد کوشیدند به مدد آموخته هایشان به سراغ سنت های ایرانی بروند و چیزی از دل آنها بیرون بیاورند و به شیوه ای امروزی اجرا نمایند و بعد به بازار غرب ببرند تا وجه مستشرقی گرایانه غربی ها را ارضا کند، باز هم تنها یکی منیر فرمانفرماییان شد.

از میان همه آن ها که کوشش کردند به حلقه ها و محافل و مجالس هنر غرب راه پیدا نمایند و همنشین نام های عظیم شوند و مصاحبت عظیمان احتمالاً تأثیری در راستا هنری آنها بگذارد و پایشان را به موزه های عظیم باز کند، باز هم تنها یکی منیر فرمانفرماییان شد.

بقیه شدند کسانی که ارز خارج کردند و سال هایی را به هدر دادن سرمایه های خانوادگی گذراندند و در بهترین حالت با حرکت های غریب و محیرالعقول مثل پاشیدن رنگ بر نقاشی عظیمان هنر دنیا نام شان در تاریخ هنر معاصر ماند یا در نهایت توانستند خاطره هایی از ملاقات هنرمندان نامدار قرن بیستم در مهمانی ها را اینجا و آنجا نقل نمایند.

منیر فرمانفرماییان پس از آزمودن مواد گوناگون و چیزهایی از دل سنت ایرانی در نهایت به آینه کاری های معماری سنتی ایران رسید و کوشش کرد آینه کاری های مسجدها و امامزاده ها و خانه های محتشم ایرانی را به شیوه های گوناگون اجرا کند. تأثیر جادویی آینه ها سبب شد که او سال ها یکی از نماینده های هنر شرقی - ایرانی در آن سوی اقیانوس آرام باشد.

همسر نخست او، منوچهر یکتایی، که او نیز در سال 1398 (28 آبان) درگذشت ، یکی از نام هایی است که در تقسیم بندی های تاریخی نقاشی انتزاعی قرن بیستم کنار جکسون پولاک و مارک روتکو و... قرار می گیرد. آن ها سال هایی را هم نشین نام های عظیم هنر پس از جنگ امریکا بودند و حضور در مجالس و حلقه ها و رفاقت با عظیمان سبب شد که بیشتر شناخته شوند و شاید قدری راحت تر به گالری ها و موزه ها راه پیدا نمایند.

در این میان منیر شاهرودی (فرمانفرماییان) به جایگاهی دست یافت که برای هر هنرمندی رشک برانگیز و شاید تا سال ها دست نیافتنی است. نمایش آثار او در موزه گوگنهایم یا متروپلیتن نیویورک و حضور نام او در بسیاری از کتاب ها به عنوان نماینده هنر شرقی (ایرانی) چیزی نیست که به راحتی به دست آمده باشد.

درباره منیر فرمانفرماییان از منظرهای گوناگون می توان سخن گفت اما مهم ترین نکته درباره او استمرار و خستگی ناپذیری است. او تا روزهای آخر عمر دراز 97ساله اش هیچ گاه از کار دست نکشید، چه در سال هایی که در ایران فراموش شده بود و شاید امیدی به بازگشت دوباره نداشت، چه سال هایی که دوباره قدر دید و بر صدر نشست و گران ترین هنرمند بازار ایران شد و موزه دائمی آثار او در باغ نگارستان شکل گرفت. او در همه این سال ها همچنان به خلق مکرر آینه ها در شکل ها و اندازه های گوناگون مشغول بود.

همین اقتدار هنرمند سبب شد که غرفه ای به او اختصاص پیدا کند وگرنه در میان هم نسلان او یا قبل و بعد کسی نبود که در زمان حیات خود غرفه ای را به او اختصاص دهند.

منبع: ایرنا

به "خبرنگاران دست نیافتنی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "خبرنگاران دست نیافتنی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید